Rubens Barrichello

Rubens Barrichello

Droga Rubensa Barrichello z Kartingu do Formuły 1 była jedną z najkrótszych w historii. Rubinho już w wieku 17 lat miał na swoim koncie pięć tytułów mistrza Brazylii, a w następnych dwóch latach wygrał Formułę Vauxhall i brytyjską Formułę 3.

Rok później w Formule 3000 miał trochę mniej szczęścia - był „tylko” trzeci, co było przepustką do Formuły 1 dla wówczas 21-letniego Brazylijczyka.

Barrichello zadebiutował w Formule 1 w 1993 roku w zespole Eddiego Jordana podczas Grand Prix RPA na torze Kyalami. Do swojego pierwszego Grand Prix zakwalifikował się na 14 pozycji, jednak w wyścigu miał mniej szczęścia - już na 31 okrążeniu w jego bolidzie awarii uległa skrzynia biegów. W trzecim wyścigu w karierze o mało co nie finiszował na drugim miejscu tuż za swoim idolem Ayrtonem Senną, jednak tym razem zwiodła pompa paliwa…

W 1994 roku Rubens zdobył swoje pierwsze Pole Position na zalanym wodą torze Spa, jednak podczas wyścigu wypadł na 19 okrążeniu. Również w tym sezonie Rubens po raz pierwszy stał na „pudle” - podczas Grand Prix Pacyfiku, a kolejne pięć razy kończył wyścig na czwartym miejscu.

W 1995 roku Rubens zwykle kończył wyścigi jako jeden z pierwszych, jednak w negatywnym tego słowa znaczeniu - ciągłe awarie bolidu sprawiły, że niewątpliwie był to sezon, o którym chciał jak najszybciej zapomnieć. Jedynym jasnym momentem sezonu było drugie miejsce podczas Grand Prix Kanady.