David Coulthard

David Coulthard

David Coulthard odniósł wiele sukcesów jeżdżąc gokartami, z których w 1989 roku przeniósł się do Formuły Ford. Młody Szkot radził sobie tak dobrze, że wygrał pierwszą w historii edycję plebiscytu McLarena i magazynu Autosport na najlepszego młodego kierowcę. Nagrodą był pierwszy w jego życiu test bolidu Formuły 1.

Od tego momentu kariera młodego Szkota nabrała tempa. Największymi sukcesami tamtego okresu były zwycięstwa w wyścigach Formuły 3 na klasycznych torach w Zandvoort i Macau.

Od 1992 przez dwa sezony ścigał się w Formule 3000 w zespole Paula Stewarta, syna legendarnego Jackiego, kończąc sezon odpowiednio na dziewiątym i trzecim miejscu. Jednocześnie był kierowcą testowym Williamsa i bardzo liczył na miejsce w głównym składzie w sezonie 1994. Do tego jednak nie doszło i Coulthard kontynuował przygodę z Formułą 3000.

Po tragicznej śmierci Ayrtona Senny Coulthard został poproszony o zastąpienie Brazylijczyka w zespole. Chociaż Coulthard wziął udział w tylko ośmiu wyścigach sezonu 1994 został sklasyfikowany na wysokim ósmym miejscu wśród kierowców.

Również w 1995 roku Coulthard jeździł w zespole Franka Williamsa i podczas Grand Prix Portugalii odniósł swoje pierwsze zwycięstwo.

W latach 1996-2004 Szkot był kierowcą ‘srebrnych strzał’. David przez dziewięć sezonów utrzymywał się w ścisłej czołówce, pomimo częstych problemów z bolidem. Najlepszym sezonem Coultharda podczas przygody z zespołem prowadzonym przez Rona Dennisa był rok 2001, gdy przez większość czasu walczył o tytuł mistrzowski z Michaelem Schumacherem. Na osłodę pozostał Davidowi fakt, że zdołał pokonać odchodzącego z wyścigów kolegę z zespołu byłego mistrza świata Mikę Hakkinena.

Po wielu pięknych, pełnych sukcesów sezonach Szkot pożegnał się z McLarenem i podpisał kontrakt z nowym w stawce zespołem Red Bull, który miał okazję budować praktycznie od zera. W pierwszym sezonie udało mu się zdobyć imponujące dwadzieścia cztery punkty, zostawiając młodych kolegów - Christiana Kliena i Tonio Liuzziego - daleko w tyle.

Również w 2006 Coulthard ścigał się w barwach austriackiego potentata napojów energetycznych. Sezon zapowiadał się nieźle - szczególnie po tym jak okazało się, że bolidy Red Bull będą napędzane silnikami Ferrari. Ostatecznie jednak bolid posiadał poważne wady konstrukcyjne i jedynym jasnym punktem w sezonie pełnym awarii i rozczarowań było trzecie miejsce w Grand Prix Monaco.

W 2007 Red Bull zamienił silniki Ferrari na Renault, co niewiele zmieniło - zespół wciąż borykał się w problemami z niezawodnością, a Coulthard nie zawsze prezentował najwyższą formę. Najjaśniejszym punktem sezonu dla Szkota było deszczowe Grand Prix Japonii, podczas którego dzięki doświadczeniu finiszował na czwartej pozycji.